தசரதனுக்கு ஆயிரம் பெண்டாட்டி இரமன் செந்த மனைவியில் சந்தேகப்பட்டு தீக்குளிக்கவைத்து காட்டுக்கனுப்பி கொடுமைசெய்தவன் கடவுள் அட கடவுளுக்கு கடல் கடக்கதெரியாமல் குரங்கு உதவி இவற்றையெல்லாம் நம்பி கும்பிடும் உங்களுக்கு சம்பவங்கள் உண்மைகளாகவும் நியாயங்கள் தப்பிதலாகவும் வைத்திருக்கும் இலக்கிய உலகில் ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் மதிப்பு அது சொல்லும் கதையில் மட்டும் இல்லை. அது வாசகரிடம் எழுப்பும் கேள்விகளிலும், சமூகத்தை தன்னைத் தானே மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டும் ஆற்றலிலும் இருக்கிறது. அந்த வகையில் தர்முபிரசாத்தின் «சிறகை» நாவல் ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு சில முக்கியமான முற்போக்கான சிந்தனைகளை முன்வைக்கிறது.
ஈழப் போரின் வரலாற்றை எழுதுவது எளிது. நடந்த நிகழ்வுகளை வரிசைப்படுத்தலாம். உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கையைச் சொல்லலாம். அரசியலின் வெற்றி தோல்விகளைப் பட்டியலிடலாம். ஆனால் நாங்கள் வென்றுவிட்டோமென்று இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் தற்குறிகளுக்கு போருக்குப் பிறகும் மனிதர்களின் மனங்களில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நினைவுகளின் வலியை எழுதுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. அந்தக் கடினமான முயற்சியையே தமிழ்மக்களின் பெரும்பான்மை இலக்கிய விசிரிகளால் தமிழ் மக்களுக்கெதிரான அரசியல் போக்குடையவராக விமர்சிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் தர்முபிரசாத்தின் «சிறகை» குறுநாவல் மேற்கொள்கிறது.
இந்த நாவல் போரைப் பற்றிப் பேசுகிறது. ஆனால் போர்க்களத்தைப் பற்றியல்ல. போருக்குப் பிறகு உயிருடன் மீதமிருந்தவர்களின் உள்ளங்களுக்குள் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கும் அமைதியற்ற நிலையைப் பற்றியது. காலம் நகர்ந்துவிட்டது. வாழ்க்கை தனது வழக்கமான ஓட்டத்திற்குத் திரும்பியதாக உலகம் நம்புகிறது. ஆனால் சிலரின் நினைவுகளில் காலம் இன்னும் உறைந்தே கிடக்கிறது. அந்த உறைந்த காலத்தின் மேல் புதிய வாழ்வின் சுவடுகளை வரைய முயலும் மனிதர்களின் கதையாகவே «சிறகை» விரிகிறது.
நாவலின் தலைப்பே பல அர்த்தங்களைத் தன்னுள் சுமக்கிறது. சிறகு என்பது பறத்தலின் அடையாளம்.. எல்லைகளைக் கடந்து செல்வதற்கான ஆற்றல். ஆனால் இந்த நாவலில் சிறகு. பறக்க விரும்பும் மனதுக்கும், பறக்க விடாமல் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் நினைவுகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டின் அடையாளமாகவும் அமைகிறது. மனிதன் முன்னோக்கி நகர விரும்புகிறான். ஆனால் கடந்த காலம் அவனை மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்கிறது.
இந்த நாவலின் மிகப் பெரிய பலம் அதன் பாத்திரங்களே. இவர்கள் வீரர்களுமல்ல. வரலாற்றின் மையத்தில் நிற்கும் தலைவர்களுமல்ல. சாதாரண மனிதர்கள். ஆனால் அந்தச் சாதாரண மனிதர்களின் உள்ளங்களுக்குள் அசாதாரணமான நினைவுகளும் காயங்களும் இருக்கின்றன. அவர்களின் மௌனங்கள் கூட கதைக்கின்றன. அவர்கள் பேசாத சொற்களே சில நேரங்களில் மிகப் பெரிய உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.
தர்முபிரசாத்தின் மொழிநடை இந்த நாவலின் இன்னொரு சிறப்பு. மிகையான உணர்ச்சி வெடிப்புகளோ அரசியல் முழக்கங்களோ இல்லாமல், அமைதியாக வாசகரின் மனதிற்குள் நுழைகிறது. சில வரிகள் வாசித்து முடிந்த பின்னரும் மனதில் நீண்ட நேரம் தங்கியிருக்கும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. விபரனங்கள் அந்த நிலத்தை கடல்காற்றை புழுதியை ஈரமண்ணை குண்டுகள் வெடிக்குமிடத்தை குளத்தை காடுகளை மனக்கண்ணில் கொண்டுவந்து உடல் உணரச்செய்கிறது அதுவே இலக்கியத்தின் வெற்றியாக நான் கருதுகிறேன்.
ஈழ இலக்கியத்தில் போரைப் பதிவு செய்த பல படைப்புகள் இருக்கின்றன. ஆனால் போருக்குப் பிறகான மனநிலையை, நினைவுகளின் அரசியலை, வாழ்வின் வெற்றிடங்களை இவ்வளவு அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் தொட்டுப் பார்க்கும் படைப்புகள் மிகக் குறைவு. அந்த வரிசையில் அண்மையில் வந்த «சிறகை» குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெறுகிறது.
நீண்ட காலமாக ஈழத் தமிழரின் அரசியல் மற்றும் சமூக உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் வீரமும் தியாகமும் இழப்பும் சுற்றியே அமைந்திருந்தன. அவை அவசியமான நினைவுகள்தான். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலம் நினைவுகளில் மட்டும் கட்டமைக்கப்பட முடியாது. அந்த நினைவுகள் மனிதர்களின் மனங்களில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றைக் கடந்து புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கும் முயற்சியும் தேவை. «சிறகை» இந்தத் தேவையை நினைவூட்டுகிறது.
ஈழச் சமூகத்தில் இன்னும் பேசப்படாமல் கிடக்கும் மன உளைச்சல்கள், துயரங்கள், தோல்வி உணர்வுகள், குற்றவுணர்வுகள் மற்றும் மௌனங்கள் உள்ளன. அவற்றை மறைத்து வைப்பதோ அல்லது வீர வரலாறுகளால் மூடி மறைப்பதோ சமூக ஆரோக்கியத்திற்கு உதவாது. «சிறகை» போன்ற படைப்புகள் அந்த மௌனங்களை உடைத்து, மனநலன், நினைவு, துயரம், மீட்சி போன்றவற்றைப் பற்றிப் பேசுவதற்கான இடத்தை உருவாக்குகின்றன.
மேலும், இந்த நாவல் ஒரே மாதிரியான “தேசிய மனிதன்” என்ற கற்பனையை விட, பல்வேறு அனுபவங்களைக் கொண்ட தனிமனிதர்களை முன்னிறுத்துகிறது. இதன் மூலம் சமூகத்தின் உள்ளே உள்ள வேறுபட்ட குரல்களுக்கும் அனுபவங்களுக்கும் மதிப்பளிக்கும் ஜனநாயக மனப்பாங்கை வளர்க்கிறது. ஒரு முற்போக்குச் சமூகத்தின் அடையாளம் இதுவே.
«சிறகை» மறைமுகமாக இன்னொரு முக்கியமான உண்மையையும் நினைவூட்டுகிறது. எந்தப் போராட்டமும் மனிதர்களுக்காகவே இருக்க வேண்டும்; மனிதர்கள் போராட்டத்திற்காக அல்ல. வரலாற்று இலட்சியங்களின் பெயரில் மனிதர்களின் வலிகளும் வாழ்வுரிமைகளும் புறக்கணிக்கப்படக் கூடாது என்ற மனிதநேயக் கண்ணோட்டம் இந்த நாவலின் உணரப்படுகிறது.
இன்றைய ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மிகப் பெரிய சவால் கடந்த காலத்தை மறப்பதல்ல; அதனால் சிறைபடாமல் இருப்பதுதான். நினைவுகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே எதிர்காலத்தை உருவாக்குவது எப்படி என்ற கேள்விக்கான சிந்தனையை «சிறகை» உருவாக்குகிறது. அதுவே இதன் முற்போக்கான பங்களிப்பு.
ஒரு இலக்கியப் படைப்பை நேசிப்பது என்பது அதன் பலங்களை மட்டும் பேசுவதல்ல. அதன் வரம்புகளையும் விமர்சனபூர்வமாக அணுகுவதுதான் உண்மையான வாசிப்பாகும். அந்த வகையில் «சிறகை» நாவல் குறித்து சில கேள்விகளையும் நான் முன்வைக்கலாமென்று இருக்கின்றேன்.
முதலாவதாக, நாவல் நினைவு, உளவியல், தனிமனித அனுபவம் ஆகியவற்றில் அதிக கவனம் செலுத்துவதால், போரை உருவாக்கிய அரசியல் மற்றும் சமூக கட்டமைப்புகள் சில நேரங்களில் பின்னணிக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. இதனால் வாசகர் மனிதர்களின் துயரத்தை ஆழமாக உணர முடிந்தாலும், அந்தத் துயரத்தை உருவாக்கிய வரலாற்றுச் சக்திகள் குறித்த புரிதல் மங்கலாக இருப்பதாகவே உணரமுடிகின்றது.அதை எழத்தாளர் இந்த நாவலுக்குள் தவிர்த்தே பயணித்திருக்கின்றாரென்பதையும் உணரமுடிகிறது.
நாவலின் உள்முகப் போக்கு அதன் பலமாக இருந்தாலும், அதுவே சில சமயங்களில் அதன் பலவீனமாகவும் மாறுகிறது. கதாபாத்திரங்களின் அக உலகம் மிக விரிவாகச் சித்தரிக்கப்படும் நிலையில், சமூகத்தின் பரந்த அடுக்குகள்—பெண்கள், தொழிலாளர் வர்க்கம், இடம்பெயர்ந்த மக்கள், புதிய தலைமுறை போதிய அளவு பிரதிநிதித்துவம் பெறுகிறார்களா என்ற கேள்வி எழுகின்றுது.
நாவல் நினைவின் அரசியலைப் பேசினாலும், எதிர்காலத்திற்கான தெளிவான சமூகக் கற்பனையை உருவாக்குகிறதா என்பது விவாதத்திற்குரியது. கடந்த காலத்தின் காயங்களை பதிவு செய்வது முக்கியம். ஆனால் அதைக் கடந்து எப்படிப்பட்ட சமூகத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு நாவல் நேரடியாகப் பதில் அளிக்கவில்லை.அதை எழுத்தாளர் சிலநேரங்களில் வலிந்தே தவிர்த்திருக்கலாம் குறியீட்டு மற்றும் உளவியல் மொழிநடை இலக்கிய வாசகர்களுக்கு கவர்ச்சியாக இருந்தாலும், பரந்த வாசக வட்டத்தினருக்கு அது சற்று தொலைவாக உணரப்படலாம். குறிப்பாக நிகழ்வுகள் மையமாக நகரும் கதைகளை விரும்பும் வாசகர்களுக்கு நாவலின் மெதுவான ஓட்டம் சவாலாக இருக்கலாம்.
ஈழத் தமிழரின் கூட்டுத் துயரத்தைப் பேசும் போது, சமூகத்தின் உள்ளக முரண்பாடுகள்—சாதி, பாலின அசமத்துவம், அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகள், அதிகார உறவுகள்—போதுமான ஆழத்தில் ஆராயப்பட்டுள்ளனவா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. ஒரு முற்போக்கான வாசிப்பு இந்தக் கேள்விகளைத் தவிர்க்க முடியாது.
எனினும், இவை அனைத்தும் நாவலை நிராகரிப்பதற்கான காரணங்கள் அல்ல. மாறாக, «சிறகை» போன்ற படைப்புகள் மேலும் என்ன செய்ய முடியும், எவ்வாறு இன்னும் விரிவான சமூகப் பார்வையை மக்கள் கதைகளை உருவாக்க முடியும் என்ற விவாதத்திற்கான தொடக்கப் புள்ளிகளாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
ஒரு நல்ல இலக்கியப் படைப்பு எல்லாப் பதில்களையும் வழங்காது. அது புதிய கேள்விகளை உருவாக்கும். அந்த வகையில், «சிறகை» நாவலின் குறைபாடுகளே அதன் மீதான தீவிரமான இலக்கிய உரையாடல்களுக்கு வழி வகுக்கின்றன.
இந்த நாவல் நமக்கு எந்தத் தீர்வையும் வழங்குவதில்லை. எந்த அரசியல் முடிவையும் திணிப்பதில்லை. மாறாக சில கேள்விகளை மட்டும் நம் முன் வைக்கிறது. ஒரு மனிதன் தனது நினைவுகளிலிருந்து முழுமையாக விடுபட முடியுமா? போர் உண்மையில் முடிவடைகிறதா? அல்லது அது மனிதர்களின் உள்ளங்களில் வேறு வடிவில் தொடர்ந்து வாழ்கிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை வாசகர் தானே தேட வேண்டும்.
11-06-2026 -00:53
ப.பார்தீ
